Saturday, March 30, 2013

Η εύθραυστη εμπειρία της συναίσθησης...






Βροχή... παύση... δάκρυα... χαμόγελα στα ξηλωμένα σύννεφα... Ακατανόητη εποχή, ίσως μια υβριδική έκδοση του χρόνου, απόλυτα εναρμονισμένη στις μεταλλαγμένες αντοχές μου... Την πρώτη ζεστή μέρα της Άνοιξης νομίζω πως θα ήθελα να τη ζήσω ξαπλωμένος σ' ένα λιβάδι με φρέσκο χορτάρι... Από κείνα που ξέρεις πως έχουν δύναμη τη θαλπωρή του ήλιου να τη μετατρέπουν σε άρωμα νέας ζωής... σε ανάσα της γης που εισχωρεί βαθιά στην ψυχή σου και μεταμορφώνει τον άπειρο μικροκοσμό της... Το φως του σύμπαντος στην πράσινη θάλασσα νομοτελειακά μεταλλάσεται σε απόλυτη ανάγκη σου για έκφραση, τέτοια που νιώθεις το αίμα σου να βράζει και γίνεται σαν το χυμό του φυτού που δεν ησυχάζει αν δεν εκραγεί στα άνθη του... στα άνθη των λογισμών σου... Κι αυτή, την εύθραυστη εμπειρία της συναίσθησης ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων για το καθετί, τη διαβάζω στην αδυναμία μου μπροστά στο μεγαλείο μιας μαργαρίτας... Ω, ανεπανάληπτη ηδονή της ευγνωμοσύνης!... παρηγοριά να ζεις κάτω απ' την ευλογία του ήλιου...






Copyright © 2013 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.

Saturday, March 23, 2013

Ο Λέλεκας της Φιλιππιάδας...




Εδώ και χρόνια στη Ρώμη δε βλέπω πελαργούς. Εδώ και χρόνια, πολλά χρόνια, μόλις ο Μάρτης φτάνει στη μέση του, έχω την αίσθηση ότι πάντα κάτι λείπει από το σκηνικό της Άνοιξης, τουλάχιστον από αυτό που εγώ διατηρώ δια μέσου των παιδικών  αναμνήσεων στο μυαλό μου.
Στη Φιλιππιάδα που γεννήθηκα είναι αλήθεια ότι δεν έχει πολλά αξιοθέατα για να δεις, πέραν της μαγευτικής ηπειρωτικής φύσης και του μοναδικού σε τέχνη πέτρινου καμπαναριού της ενορίας του Αγίου Βησσαρίωνος, το οποίο τελευταία, λεπτεπίλεπτο και αιωνόβιο καθώς είναι, ασφυκτιεί ανάμεσα σε εξαώροφα τσιμεντένια θηρία κακογουστιάς και υπεροψίας.
Καλά ακούσατε, σε επαρχιακή πόλη της Ελλάδος πενταόροφα και εξαώροφα κτίρια, προϊόντα μιας απαράδεκτης και καταστροφικής πολιτικής ασυνειδησίας, με την οποία δεν θα ήθελα τώρα να ασχοληθώ, το σίγουρο όμως είναι ότι κατάπιαν τα όμορφα πέτρινα σπίτια και τις αυλές με τα λουλούδια και τις λεμονιές των παιδικών μου χρόνων, έκρυψαν από τα μάτια μας τη θέα των βουνών απέναντι, στρίμωξαν την πόλη και τις ψυχές μας και ποτέ δεν θα τους συγχωρήσω όσο ζω που δε σεβάστηκαν τον τόπο που τους γέννησε. Το θέμα μου ήταν οι πελαργοί. Αυτά τα μοναδικά πουλιά που για μας του Φιλιππιαδιώτες αποτελούν την αδιάψευστη μαρτυρία ότι ο Χειμώνας τελείωσε και πως η νέα εποχή αρχίζει. Μαζί τους έφερναν τα παγωτά, που έκαναν την επίσημη πρεμιέρα τους μετά την παρέλαση στις 25 Μαρτίου, τα κοντομάνικα και το Πάσχα...
Αδύνατα από το ταξίδι, τα περήφανα ασπρόμαυρα πουλιά με τα ξυλοπόδαρα, έρχονται στα μέσα του Μάρτη και η μικρή μας πόλη, που εκτός των άλλων ονομάζεται και πόλη των πελαργών, βλέπει τους άχαρους ηλεκτρικούς στύλους της να παίρνουν ζωή και να γεμίζουν οι γειτονιές της με το χαρακτηριστικό κροτάλισμα από τα ράμφη των επαναπατρισθέντων φτερωτών μας φίλων. Κάποτε ήταν στο καμπαναριό που έρχονταν η πρώτη οικογένεια, όμως αυτό πλέον αποτελεί μακρινή ανάμνηση...
Και στη δική μου γειτονιά υπήρχε μια φωλιά και κάθε χρόνο τα λελέκια, έτσι τα λέμε εμείς στο "Λευτροχώρι", έφταναν με τα ταίρια τους με μαθηματική ακρίβεια... κάθε χρόνο σχεδόν την ίδια ημερομηνία του Μάρτη. Το πρωί που ξυπνούσες αυτά ήταν εκεί και κροτάλιζαν χαρούμενα. Ήρθαν!!! Ούτε καταλάβαινες πότε είχαν έρθει. Σαν τον ταξιδιώτη που γυρνάει μετά από ένα χρόνο στο σπίτι του αμέσως έπιαναν δουλειά, καθάριζαν την παλιά φωλιά και άρχιζαν την κατασκευή της νέας. Ούτε λεπτό δεν έχαναν. Βλέπεις ο καιρός λίγος μέχρι να γεννήσουν τα αυγά τους, να τα επωάσουν, να μεγαλώσουν τα μικρά, να τα διδάξουν να πετάνε, για να φύγουν όλοι μαζί πλέον τον Αύγουστο. Κι εμείς, μαθημένοι να τα έχουμε κοντά μας, κάτι σαν τους γείτονες που έρχονται από το εξωτερικό για τις διακοπές,  τα απογεύματα που πίναμε τον καφέ μας στη βεράντα μπροστά στο σπίτι, τα παρακολουθούσαμε και σημειώναμε στο βιβλίο της ψυχής μας τις εικόνες από τις στιγμές του μεγαλείου της φύσης και της σοφίας του Θεού.
Δεν μας φοβόταν καθόλου, το αντίθετο μάλιστα... κατέβαιναν στο χωράφι μπροστά από το σπίτι για να μαζέψουν κλαδιά και χόρτα, με το αργό χαρακτηριστικό τους περπάτημα πλησίαζαν μέχρι το σημείο που τα παρακολουθούσαμε και με μια αστεία κίνηση του κεφαλιού γυρίζοντας το μάτι τους στο πλάι, σου έδειχναν ότι σε βλέπουν και σε παρακολουθούν κι αυτά.
Τη χρονιά πριν φύγω για το εξωτερικό,  επέστρεψαν σαν κάθε χρόνο οι πελαργοί στην κολόνα της γειτονιάς μου. Επιδιόρθωσαν την φωλιά του περασμένου χρόνου και έκαναν τα αυγά τους. Κλωσούσαν με βάρδιες και όταν τα τέσσερα μικρά βγήκαν, με ακατάπαυστο ρυθμό συνέχισαν να τα ταΐζουν μέχρι που μεγάλωσαν κι άρχισαν τα πρώτα δοκιμαστικά φτερουγίσματά τους. Ένα πρωί του Ιουλίου, ακούσαμε ένα εκκωφαντικό θόρυβο και βγήκαμε έντρομοι από το σπίτι για να δούμε τί συνέβη. Ο ένας από τους δύο γονείς, το θηλυκό, είχε χτυπήσει πάνω στα καλώδια της ΔΕΗ και κείτονταν νεκρό σε μικρή απόσταση από το στύλο που βρίσκονταν τα μικρά του. Όλα έγιναν σε μια στιγμή. Το θέαμα του νεκρού πουλιού σε γέμιζε θλίψη... να καλέσουμε το Δήμο να το πάρει, είπαν οι γείτονες και ο τόπος γύρω από το άψυχο σώμα γρήγορα άδειασε. Και τότε έγινε κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω... που δεν μπορώ να ξεχάσω... που δεν θέλω να ξεχάσω...
Μόλις οι άλλοι πελαργοί είδαν τον κόσμο να απομακρύνεται, κατέβηκαν ένας ένας και συγκεντρώθηκαν γύρω από τη νεκρή μητέρα. Τσιμπούσαν μαλακά τα φτερά της και ασταμάτητα γύριζαν γύρω της χτυπώντας δυνατά το ράμφος τους. Τη χάιδευαν, τη σκουντούσαν όμως καμία αντίδραση. Αδυνατούσαν να καταλάβουν το τί είχε συμβεί, ή μάλλον καλύτερα εμείς που κοιτούσαμε δεν καταλαβαίναμε την αρχέγονη τελετουργία που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μας. Έμειναν δίπλα της μέχρι τη στιγμή που το αυτοκίνητο του Δήμου ήρθε να πάρει το νεκρό πουλί και όταν αυτό έγινε, ο ένας πελαργός, ο αρσενικός που από τη φωλιά δεν σταμάτησε να κοιτάει προς το έδαφος,  ξαναγύρισε στον τόπο που λίγο πριν βρισκόταν η συντροφός του και με δυσπιστία άρχισε να τσιμπά και να σκαλίζει το ξερό χώμα...
Ο Ιούλιος πέρασε, τα μικρά πουλιά δυνάμωσαν περισσότερο, οι πτήσεις πάνω από τον κάμπο της Φιλιππιάδας γινόταν όλο και πιο συχνές, και στις αρχές του Αυγούστου, στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ο ουρανός γέμισε από τα νέα πουλιά και τους γονείς τους που αφού έκαναν τους τελευταίους γύρους πάνω απ'την πόλη, έφυγαν για το πιο μυστηριώδες ταξίδι που η ιστορία του χάνεται στα βάθη των χιλιετηρίδων της Δημιουργίας... τα περίμενε το άλλο τους σπίτι... η Αφρική...
Τον επόμενο χρόνο ο αρσενικός πελαργός ξαναγύρισε στη φωλιά του. Μόνος του. Την επιδιόρθωσε και στεκόταν ώρες ατελείωτες εκεί, στο ένα του πόδι, δίνοντας την εντύπωση ότι κάτι περίμενε. Οι μήνες πέρασαν και δεν κατόρθωσε να βρει ταίρι. Όμως αυτός εκεί. Περίμενε. Δεν εγκατέλειπε το σπίτι του. Κατέβαινε τα πρωινά στα χωράφια, δίπλα στο ποτάμι, έτρωγε και ξαναγυρνούσε στη φωλιά του και περίμενε. Στο κάλεσμα της αποδημίας του Αυγούστου και ο δικός μας πελαργός πέταξε μαζί με τα άλλα πουλιά για την Αφρική, όμως αυτή τη φορά ήταν μόνος του, όπως ακριβώς είχε έρθει. Από τότε δεν ξαναγύρισε ποτέ πια στη γειτονιά μας... 
Ακόμα το Μάρτη στο τηλέφωνο ρωτάω τη μητέρα μου αν ήρθαν τα λελέκια στην μικρή μας πόλη και εκείνη απαράλλαχτα μου απαντά:

- Ήρθαν, το δικό μας όμως όχι...





Copyright © 2013 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.

Thursday, March 14, 2013

Expectation...


"Expectation", oil on canvas, 150x100, 2012

 
Copyright © 2013 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.


Sunday, March 10, 2013

Με τη σκέψη ...






Δεν ξέρεις πως αισθάνομαι/ ποτέ δεν θέλησες να μάθεις/αόρατη συνήθεια το προσωπό μου/ χάδι διάφανο η σκέψη που σε τύλιγε/ ίσως αν ήμουν αστραπή να σήκωνες τα μάτια/ γιατί θα φώτιζα για λίγα δευτερόλεπτα τη νύχτα/ θα έκλεβα την προσοχή σου/ κι έτσι θα ήξερες ότι υπάρχω./ 
Με τη σκέψη μπορώ να καταφέρω ό,τι θέλω/ μπορώ ν' αλλάξω του χρόνου την ακολουθία/ την ιστορία να την κατευθύνω/ να προλάβω αυτό που η μοίρα ετοίμασε για μένα/ να κάνω όλα όσα δεν τόλμησα να ζήσω/ να μπω μες το μυαλό του ουρανού/ να του αλλάξω γνώμη για τον κόσμο.../ ξέρεις, με τη σκέψη μπορείς ν' αλλάξεις τον ουρανό/ μπορείς να τον κερδίσεις.../




Copyright © 2013 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.