Tuesday, August 27, 2013

Τα δικά μου χρώματα


















Στις ανθρώπινες εκατόμβες.  Σιωπή...
Στην τραγωδία του πλανήτη. Σιωπή...
Βουλιάξαμε στο θάνατο. Καταδίκη...
Στους θανάτους. Στο δικό τους θάνατο.
Στων παιδιών το θάνατο. Στο δικό μας θάνατο.
Μόνιμη έκθεση της ασχήμιας του είδους μας.
Καταδίκη μας η σιωπή.
Μπορείς ψυχή να πετάξεις ελεύθερη στον προορισμό σου;
 
Μάζεψα τα εκατομμύρια θραύσματα της αξιοπρέπειάς μου
[Να κολλήσω είπα τον καθρέπτη του εαυτού μου.]
Να ξαναδώ πως είναι να σε κοιτούν
Μάτια που δεν είναι δικά σου.
Δεν με αναγνωρίζω στις κούφιες εκδηλώσεις υποστήριξης.
Δεν με αναγνωρίζω στις καλυμμένες με νεκρές λέξεις επιφάνειες.
Δεν με αναγνωρίζω στις προσευχές της συνήθειας.
Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στην θέση του θεατή.
[Μπροστά στο γυαλί της καθημερινότητας βασανιστήριο η αδράνεια.]
Έχασα της ποίησης την έλξη
Έγινα άτονος λεξιλάγνος
Που γεμίζει με φυλλάδες την αδιαφορία μας.

O Θεός που κάποτε ήταν νέος τώρα γέρασε.
Ακούει με δυσκολία τις προσευχές.
Απαντάει πάντα. Μερικές φορές αργεί.
Απαντάει πάντα. Φωνάξτε δυνατά.
Όπως στον πιο βαθύ ύπνο σας. Φωνάξτε δυνατά!
Ακούει τα πάντα. Φωνάξτε δυνατά!
Όσο πιο δυνατά μπορείτε. Μπορείτε...


Τα χρώματα των ονείρων μου παραμένουν αληθινά και γνήσια.
Τα χρώματα των ονείρων μου είναι φερμένα από χώρες μακρινές και ελεύθερες.
Τα χρώματα των ονείρων μου τα ανακατεύουν με τα άδολα χέρια τους
Πάνω σε καμβάδες και ασπρισμένους τοίχους
Παιδιά χαρούμενα με εμπιστοσύνη στα μάτια.
Χρώματα φτιαγμένα όχι μόνο για να χαίρεσαι.
Χρώματα ζωής...
Χρώματα λύπης...
Χρώματα που θέλουν χέρια...
Μόνη προϋπόθεση για να τα χρησιμοποιήσεις
Το να θέλεις να λερώσεις τα χέρια σου...



Copyright © 2013 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved.



Tuesday, August 13, 2013

Stresa...

Στο νερό της λίμνης αρυτίδωτα πρόσωπα τα πρωινά. Σου γεννούν συνεσταλμένα χαμόγελα απορίας καθώς βλέπεις να καθρεφτίζονται σε όλο τους το μεγαλείο οι λεπτεπίλεπτες φόρμες των λίμπερτι κτιρίων με τους βαρύτιμους κήπους τους κόντρα στον ανατέλλοντα ήλιο. Οι στέγες με τους παραγεμισμένους τρουλίσκους, τους εξώστες και τα κεραμίδια σε διάταξη φολίδων ερπετού, στην παλλόμενη υγρή επιφάνεια διασπούν τη στέρεα συνοχή τους, παραμορφώνονται, ανακτούν θαυμαστή ελαφρότητα και γίνονται γρήγορες γκρίζες πινελιές σε μουσκεμένο χαρτί ακουαρέλας. Οι σφυρηλατημένες σιδερένιες λεπτομέρειες σε κάγκελα και παράθυρα, ανοίγουν, λύνονται από τα δεσμά της σκουριάς και ίδια χέρια χαϊδεύουν τις χορδές της άρπας των κυμάτων παιχνιδίζοντας με τα ψάρια που άτακτα πηδούν έξω από το νερό. Τα χρωματιστά βιτρό τους λιώνουν πάνω σε υφάσματα και έπιπλα στις πρωινές αχτίνες και διάφανα καταλύουν κάθε νόμο της ύλης... Ο τόπος μυρίζει έντονα πεύκο και βουνό παρόλο που μπροστά στα μάτια σου έχεις την γκριζοπράσινη απεραντοσύνη της λίμνης. Ο Ιταλικός βορράς αναπνέει σε άλλους ρυθμούς, πιο δροσερούς και ευρωπαϊκούς, από κείνους που εμείς στο κέντρο έχουμε συνηθίσει.
Το βράδυ βλέπω απ' το παράθυρο του δωματίου μου τα φώτα απέναντι και δεν ξέρω αν θέλουν να μένουν στάσιμα ή ονειρεύονται να ταξιδέψουν. Βρέχει κατά διαστήματα και κάνει ψύχρα. Κλείνω τα μάτια για να αποταμιεύσω όσο περισσότερη ομορφιά μπορώ για τις χειμωνιάτικες μέρες, μα με το που τα ανοίγω, συνειδητοποιώ πως έτσι καταφέρνω μόνο να κυνηγώ λαχανιασμένος το χρόνο. Δεν αξίζει να μεταθέτεις στο μέλλον αυτό που μπορείς να ζήσεις στο παρόν. Και το να μπορείς να ζήσεις είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί...



Copyright © 2013 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved.