Tuesday, September 24, 2013

Το χέρι το ζεστό...




Έκλεισε τα μάτια στο μισοσκόταδο της εκκλησίας και του φάνηκε ότι από παντού τον φυσούσε απαλός άνεμος. Κάτι σα να πετούσε κι ανάλαφρο φτερό ως ένιωθε, αφήνονταν ευχαρίστως να τον ταξιδεύει όπου ήθελε εκείνος. 
Η σύνεση των χρωμάτων στους ξεθωριασμένους τοίχους ξεσήκωσε θύελλα μέσα του. Ανεξέλεγκτη. Ήταν φανερά ταραγμένος με κείνο το μπλε του κοβαλτίου της τρικυμισμένης θάλασσας και τους κιτρινισμένους αφρούς της που λες και ζωγραφίστηκαν επίτηδες για να προδώσουν την τρικυμία μέσα του. Πάφλαζε και φούσκωνε και δεν ησύχαζε λεπτό. Οι μετεωρισμοί της θαλάσσης... Ζαλίζονταν... Ακοινώνητος άνθρωπος. Σίγουρα, αυτό ήταν που έφταιγε...
Το σκονισμένο πράσινο της γης της Σιένας στα δένδρα και τα ενδύματα τον πήγε πολλά χρόνια πίσω. Μύριζε λιβάνι και υγρασία. Η καπνιά θάμπωσε κάθε λάμψη του λευκού και του κίτρινου σε διαδήματα και πλουμίδια. Ματαιότις ματαιοτήτων... Η σάρκα του Αδάμ στην τοιχογραφία της Δημιουργίας ήταν ακόμα τρυφερή, χλωμή και άτονη, ενώ τα χέρια που την έπλαθαν τα' νιωθες ζεστά καθώς άφηναν χοντρές δαχτυλιές από κιννάβαρι πάνω της. Βούλιαζε το ένα στην καρδιά και φύτευε ζωή και τ' άλλο στοργικά χάιδευε το πρόσωπο με το σβησμένο βλέμμα... Ακόμα λίγο και η πνοή που του φύσαγε στο πρόσωπο, θ' άναβε τη φωτιά του πνεύματος... Άνοιξε τα μάτια... Το χέρι το ζεστό... αυτό ήταν... το χέρι το ζεστό, επανέλαβε ακόμα μια φορά μέσα του για να το νιώσει καλά και να το εμπεδώσει. Έριξε μια τελευταία ματιά στον λευκό μονόκερω που κάλπαζε αδιάφορα πίσω από τις πλάτες του ακίνητου κορμιού κι έφυγε πιο ήρεμος.




Copyright © 2013 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved.

Sunday, September 15, 2013

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι...

Το πρωί που ξύπνησα _ δεν θα ήταν ακόμα 4_ ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος.... Δεν είχε ούτε ένα σύννεφο κι έμοιαζε χωράφι σπαρμένο με ψυχές αγίων... Καιρό τώρα τον ονειρευόμουν αυτόν τον ουρανό. Ποτέ δεν θα κατάφερνα να τον ζωγραφίσω στη Ρώμη. Ίσως έξω από τα όρια της πόλης, στην εξοχή να είναι αλλιώς... δεν ξέρω... Μισώ τα φώτα της που χρόνια μου στερούν την ομορφότερη μεταφυσική προέκταση ενός πρωινού ξυπνήματος. Το κοίταγμα ψηλά...
Έκανε τόση ψύχρα και τ' αστέρια θαρρείς έπεφταν κομμάτια από ραγισμένο καθρέφτη στο κεφάλι μου. Ένας παράξενος φόβος και μια ανασφάλεια με κατέλαβαν. Ο ελάχιστος που νιώθει τόσο κοντά του την απεραντοσύνη. Έμεινα ώρα να σκέπτομαι. Το γιασεμί μας βοηθάει πολύ σ' αυτό. Τα δύο γατιά που η γάτα μας γέννησε _ ο Μαξ και η Μπέλλα_ γουργούριζαν στο κουτί τους. Εδώ και μέρες τα παράτησε και τώρα εξαρτώνται αποκλειστικά από μας. Όμορφη εμπειρία αν και λίγο δύσκολο να τηρήσεις τα ωράρια του ταΐσματος όταν κάνεις τις διακοπές σου. Κι αυτά τα άτιμα όλο θέλουν να τρώνε...
Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ξύπνησαν το βουνό και η μωβ αύρα του κάμπου άρχισε να ξανοίγει το μαύρο της νύχτας. Όταν φάνηκε το μόνιμο γκρίζο πανωφόρι του βουνού με τα σκουροπράσινα στίγματα των δέντρων, θυμήθηκα ένα δικό μου παλτό που αγόρασα στο Λονδίνο τον καιρό που σπούδαζα. Σκούρο γκρι με σχέδιο ψαροκόκαλο και μικρούς μάλλινους σβώλους στο χρώμα των φύλλων της βελανιδιάς. Ακόμα το φοράω... Σε μια γλάστρα της βεράντας μας απομεινάρι κάποιου μακρινού καλοκαιρού ένα φτηνιάρικο αυτοφωτιζόμενο φεγγάρι, σακατεμένο από το χρόνο και τον καιρό, τρεμόσβηνε ακόμα αγκομαχώντας για να βγάλει τη φωτιά του ήλιου που έκαιγε μέσα του. Πήρα τη φωτογραφική μηχανή και το πρόλαβα πριν σβήσει... Μου φάνηκε τόσο όμορφο στην απλοτητά του που αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας για καλημέρα... και να σας πω ότι σήμερα ίσως κατάλαβα λίγο καλύτερα το στίχο του Ελύτη... όλα τα πήρε το καλοκαίρι...



Copyright © 2013 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved.

Monday, September 2, 2013

Dance of fireflies at Borghese park...





"Dance of fireflies at Borghese park", oil on canvas, 100x70, Roma August 2013


Copyright © 2013 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.