Tuesday, December 30, 2014

Ασυμβατότητα





Φώτισε η καρδιά μας, εμείς ξέραμε
στους έξω φάνταζε αυτό που ήθελαν να βλέπουν
χριστουγεννιάτικο παράθυρο
μέσα μας τρικυμία αδάμαστης αγάπης
η νύχτα έμεινε ανίσχυρη πίσω μας
γείρε στο πλάι και πάρε βαθιές ανάσες
μεταξύ δρόμου και στάσης θα συνεχίσουμε
κάθε γέννηση είναι ανακούφιση
 
έχουμε ανάγκη από χώρο 
που μόλις μιλάς
καταλαβαίνω πόσο περιορισμένος είναι
στα πεζοδρόμια ανώνυμοι κόσμοι έλκονται
έλα σπίτι ξαφνικά αύριο
ποιός μπορεί να εξηγήσει αν οι επιθυμίες
γεννιούνται για να διασταυρωθούν
με την ασυμβατότητα της λογικής
η μοναξιά σου θεραπεύεται με αναμνήσεις
κανείς δεν θέλει να μιλά για το αύριο
η σκιά της διπλανής πόρτας
ακόμα κοιτά το φωτισμένο παράθυρο
την επόμενη φορά που θα είσαι θλιμμένη
θα σηκώσω το χέρι να σου δείξω στον ουρανό...



 © 2014 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.

Friday, October 10, 2014

Silybum Marianum




"Silybum Marianum" oil on canvas 100x80, © 2014 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.

Tuesday, May 27, 2014

Αυτό που μένει...




 
Photo: Piergiorgio Branzi



Είναι το βλέμμα που δεν αγοράζεις, αυτό που μένει περισσότερο μαζί σου... Είναι το ξύπνημα της μνήμης, οι στροφές ενός χορού, που συναισθάνεσαι την παύση της ζωής πίσω απ' τον πάγκο, άψογα αδιάφορη, στο άσπρο της πουκάμισο κολλαρισμένη, συνηθισμένη να πουλά στους ίδιους τύπους, κάθε πρωί την καλημέρα της. Είναι ο ήχος απ' τις νότες του ταγκό που μένει κολλημένος σα λεκές σε τοίχους και μπουκάλια. Είναι του δρόμου η αντανάκλαση στον καθρέπτη η μόνη αιτία του γιατί εκεί και τότε έκλεψες τα πρώτα σου φιλιά, ένοιωσες τα πρώτα χτυποκάρδια...





© 2014 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved.

Friday, May 23, 2014

Στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ





Μες την υγρή σιωπή
γεννιέται η λύτρωση
και η ανάγκη σου να συμφιλιωθείς
με το παιδί του χθες
παλεύοντας το χώμα
τον άψητο πηλό σου
μεταμόρφωσε σε φως.

Γόνατα ματωμένα
τη θλίψη λιώνουν
πάνω στην πέτρα
αίμα ζεστό
σφραγίδες κόκκινες
του καθ' ομοίωσιν
πήρε φωτιά απ' τ' ονομά σου
το γερασμένο πρόσωπο
και άναψε στα μάτια
το μπλε του κατ' εικόνα.

Στο δάσος με τις σημύδες
κάτω απ' τα σκοτεινά έλατα
με την οσμή των βρύων
και τις λειχήνες
να θρέφουν τις πληγές
άνοιξε η ψυχή σου, σηκώθηκε
κύμα ασυγκράτητο
ήχος οξύς αόρατης καμπάνας
μπροστά στην άρρητη χαρά
τη μεγαλύτερη απ' όλες
άκουσες που σε φώναξε:
πολυαγαπημένε μου...
χαρά μου...




Ποίημα από την ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Β. Σβεντζούρη με τίτλο "Αποδημία", Εκδ. iWrite, Θεσσαλονίκη 2013.

Copyright © 2014 Κωνσταντίνος Β. Σβεντζούρης. All Rights Reserved

Monday, May 5, 2014

Tης νύχτας το σώμα




"Roma via Nomentana"

© 2014 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.



Τι κι αν εκεί που είσαι είναι αργά, τι κι αν οι περισσότεροι στο κόσμο θα κοιμούνται,
τι κι αν η άρια που ακούω λέει ότι κανείς δεν κοιμάται, εγώ δεν κοιμάμαι.
Σου γράφω Κυριακή βράδυ, άρχισα απ' το απόγευμα, σήμερα δεν έκανε κρύο
βρήκα ευκαιρία και χόρτασα βόλτες στη θάλασσα, τη δική μου θάλασσα,
έμαθα βλέπεις με το χρόνο να την φέρνω κοντά μου όταν τη χρειάζομαι...
Eίναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που γράφω δίχως άγχος,
τελείωσα κι εκείνο το κεφάλαιο από το βιβλίο μου, ξέρεις
που εδώ και κάτι μήνες φοβόμουν να το πιάσω στα χέρια μου.
Όλα τελικά είναι μία ιδέα, το τέλος μιας αρχής έχει το σκοπό του.
Κρατάω το παράθυρο ανοιχτό κι ακούω τη θάλασσα,
απόλυτα συντονισμένη με τον Kraus, κι άλλα παράθυρα ανοιχτά,
αόρατα σημεία παρουσίας,
η σιωπή των ανοιχτών παραθύρων είναι η χειρότερη τρικυμία της ψυχής.
Λεπτομέρεια ασήμαντη για τους πολλούς ίσως, όμως
της νύχτας το σώμα απαρτίζεται από εκατομμύρια λεπτομέρειες,
απέναντι έχει κάποιον που τραγουδάει, παραδόξως δίχως να φαλτσάρει.
Μου φαίνεται ότι θα σηκωθώ και θα βγω στο μπαλκόνι.
Από κει βλέπεις τη θάλασσα καλύτερα.
Σε σένα πλέον καλημέρα...



© 2014 Konstantinos B. Sventzouris. All Rights Reserved.